صداش خسته‌اس، می‌فهمی؟

طنز اختصاصى:

در جریان کنسرت سالار عقیلی در شاندیز مشهد، حریر شریعت‌زاده، نوازنده‌ی زن این کنسرت فقط یک قطعه را در کنار گروه اجرا کرد و بعد از اجرای آن قطعه سن را ترک کرد.

مدیر روابط عمومی این کنسرت در گفت‌وگو با ما درباره مسئله خانم شریعت‌زاده گفت: ایشان از شب قبل کمی ناخوش بودند و حال‌شان بعد از اجرای اولین قطعه بد شد به طوری نمی‌توانستند دف را نگه دارند. از ایشان خواستیم دف نزند و پیانو بزند اما انگشتان‌شان مثل چوب شده بود. خواستیم فقط با هم‌خوانی در کنار گروه باشند که البته دیدیم به علت سرماخوردگی و مننژیت و برونشیت و آنفولانزا و آنژین اصلا صدای‌شان در نمی‌آید پس از ایشان خواستیم که در کنار گروه نباشد.

همچنین شب گذشته کنسرت «عالیم قاسم‌اُف» با یک ساعت دیرکرد و بدون حضور دخترش «فرغانه قاسم‌اف» برگزار شد. مدیر روابط عمومی این کنسرت در گفت‌وگو با ما درباره مسئله خانم قاسم‌اف گفت: به ما گفته بودند که در تهران باید مواظب باشیم که سرما نخوریم و ما هم تمام سعی خودمان را کردیم که سرما نخوریم اما خانم قاسم‌اف رعایت نکرد و سرما خورد. طوری که بلافاصله رفتیم و به ایشان پنی‌سیلین تزریق کردیم تا خوب بشود.

البته آقای عالیم قاسم‌اف درباره حضور نیافتن دخترشان در کنسرت گفته بودند: «صدای دختر من خسته است و امشب روی سن نمی‌آید!» ایشان در توضیح تکمیلی گفتند: سندروم خستگی صدا در فامیل ما وجود دارد. فرغانه خانم آن شب هم سرما خورده و هم دچار سندروم خستگی صدا شده بود و هیچ طوری نمی‌توانستیم از او استفاده کنیم. البته خبرنگار ما از توضیحات ایشان قانع نشد و باز پیگیر ماجرا شد و سندروم خستگی صدا را غیرعلمی دانست و باز از استاد قاسم‌اُف سوال کرد که با این پاسخ ایشان روبرو شد: صداش خسته‌‌اس، می‌فهمى؟

باقی بقای‌تان.

نظر مردم درباره جنس ارزان

به میان مردم رفتیم تا نظرشان را درباره خبر ارزان شدن مواد مخدر بپرسیم:

معتاد ۳۷ ساله: چه فایده؟ قیمت مواد مخدر کم شده است اما متاسفانه قیمت باسلق و باقلوا همچنان زیاد است و ما توانایی خریدن آن‌ها را نداریم و اغلب فشارمان پایین است.

معتاد ۱۵ ساله: به نام خدا ما فقط سیگار می‌کشیم، آن هم تفریحی.

معتاد ۱۱۲ ساله. بنده هم تفریحی می‌کشم. ۸۹ سال است.

شهروند عادی: آمریکا به کمک طالبان و طالبان به کمک داعش و داعش با همکاری فرانسه و فرانسه با پشتیبانی انگلیس و انگلیس با چراغ سبز اسراییل باعث ارزان شدن مواد مخدر در کشور هستند. این‌ها برای معتاد شدن هر ایرانی ۳ میلیون دلار هزینه می‌کنند.

معتاد ۹ ساله: چون مواد ارزان است، پدرم برای تهیه مواد زحمت نمی‌کشد و کار نمی‌کند و دایم در خانه ما را کتک می‌زند و هر چه را می‌کشیم از سرمان می‌پراند. مسوولان رسیدگی کنند.

معتاد ۴۵ ساله: ارزان شدن مواد باعث شده است که دزدی کم بشود، چون همکاران من دیگر برای تهیه مواد به پول آن‌چنانی نیاز ندارند.

معتاد ۷۳ ساله: اگر مجانی بشود عالی است. دولت از افغانستان حمایت کند.

معتاد ۲۲ ساله: همچین می‌گید مواد، انگار آدم قتل کرده. من نمی‌ذارم کسی وارد حریم خصوصی‌م بشه.

شهروند ۶۷ ساله: آدم باید معرفت داشته باشد. چه بسا معتاد که بهتر از صد غیرمعتاد است.

معتاد ۷ ساله: من خودم نمی‌کشم اما پدر و مادر و برادرم می‌کشند و من هم استفاده می‌کنم. حالا که ارزان شده، همه دور یک سفره جمع می‌شویم.

معتاد ۴۴ ساله: بنده از معتادان یقه‌سفید هستم و در سازمان تحت مدیریتم شاهد بازده بیش‌تر هستم.

معتاد ۲۸ ساله: تقصیر مامانم بود. نذاشت تو اتاقم سیگار بکشم، رفتم تو پارک مجبور شدم شیشه بکشم. ارزون شده ولی کیفیت نداره.

باقی بقایتان

از: خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) – طنز روز

درک رادیو

اندرو کرایسل کتاب Understanding Radio را در سال 1994 نوشته است. این کتاب با عنوان «درک رادیو» در مرکز تحقیق و توسعه صدا به فارسی ترجمه شده است.

کرایسل در بخشی از این کتاب دباره ویژگی‌های منحصربه‌فرد رادیو حرف می‌‌زند و مفصل درباره خیال‌پردازی رادیویی سخن می‌گوید. او میان گوش کردن رادیو و نشستن پای رادیو تفاوت می‌گذارد و می‌نویسد:
«گوش دادن به رادیو به مراتب آسان‌تر از گذشته شده اما به همان میزان از دقت کم شده است و بخش اعظم پیام از دست می‌رود. ارتباط با رادیو فقط از طریق یکی از پنج حس برقرار می‌شود و ورای آن چیزی وجود ندارد. پس رسانه رادیو باید دایم برای جلب شنونده مبارزه کند و بداند شرایطی چون رانندگی، شستن طرف و … باعث می‌شود که پیام رادیو شنیده نشود. شاید به همین دلیل است که امروزه این قدر از رادیو موسیقی پخش می‌شود…
بله، رادیو به شنونده آزادی می‌دهد که هنگام گوش کردن به رادیو بتواند کارهای دیگری هم انجام دهد. این اختیار و آزادی از درک کامل آن چه این رسانه برای ما فراهم می‌کند می‌کاهد.»

پس یک روزنامه‌نگار رادیویی باید بداند هم بر اساس ذات رادیو و هم به علت رفتار مخاطب، در رادیو نمی‌توان لایه‌وار سخن گفت و رمزگذاری کرد. رادیو رسانه‌ای ساده‌ است و هر چیزی که مخل این سادگی باشد رادیو را خراب می‌کند. یعنی مانع انتقال پیام می‌شود.

حالا شما فکر کنید در 1994 موبایل هوشمند و وایبر و وای‌فای نبوده، حالا که اینا هم هستند دیگه چی!
بیشتر: yon.ir/iJmv

دو کلمه حرف حساب 30 ساله شد

«دو کلمه حرف حساب» عنوان ستون طنزی در صفحه ۳ روزنامهٔ اطلاعات بود. کیومرث صابری فومنی اولین بار این ستون را در ۲۳ دی ماه ۱۳۶۳ نوشت و نام مستعار گُل‌آقا را برای خود برگزید. زنده‌یاد صابری این ستون را تا آخرین شماره‌ی مجله گل‌آقا نوشت.

دو کلمه حرف حساب از آن کتاب‌هایی است که هیچ وقت در کتاب‌خانه نگذاشتم. جایش همیشه روی میز است، برای همیشه خواندنش.

پی‌نوشت:
اینجا فومن است.

goll

«لیلی» به کمک «زاگرس» آمد

روند از بین رفتن زاگرس وقتی شروع شد که هنوز ریزگردها نیامده بودند. ریزگردها میخ‌های تابوت زاگرس هستند. تابوتش را قبلا خودمان آماده کرده‌ایم.

با سوزاندن درختان بلوط 500 ساله، آن هم برای تهیه زغال. طبق آخرین آمار 19 هزار خانوار ساکن در 370 روستای حاشیه جنگل‌های چهارمحال‌وبختیاری، سالانه هزار هکتار از جنگلهای استان معادل 447 هزار مترمکعب چوب درختان بلوط و بنه را به بهانه تامین سوخت و تولید زغال می‌سوزانند. با پشتیبانی بیش از 100 کوره در استان. اوضاع لُرستان و کهگیلویه‌وبویراحمد هم بهتر از چهارمحال‌وبختیاری نیست. خوزستان و کردستان و ایلام و کرمانشاه را هم اضافه کنید. کلا زاگرس را اضافه بفرمایید. داریم زاگرس را زغال می‌کنیم و سر قلیان می‌گذاریم. اما آیا لیلی می‌تواند جلوی زغال شدن بلوط‌ها را بگیرد؟

به گزارش بخش فرهنگ ایسنا، اگر شما همین امروز که اتفاقا فصل کاشت بلوط است یک بذر بلوط را که همان میوه بلوط است در خاک بگذارید، بهار 94 جوانه می‌زند. اما این جوانه بعد از چهار پنج سال به اندازه 70 سانت رشد می‌کند و 40 سال طول می‌کشد تا بتواند بلوط بدهد. اما همین بلوط که بعد از 40 سال بار می‌دهد در یک چشم به هم زدن زغال می‌شود. اوضاع در چهارومحال‌وبختیاری اوضاع بسامانی نیست. همین شهریور امسال بود که 15 تن زغال بلوط در استان کشف شد. جنگل‌های پنج منطقه بازُفت، اردل، لُردگان، دوراهان و فلارد با 307 هزار هکتار وسعت، کانون‌های عمده مناطق جنگلی در استان چهارمحال و بختیاری هستند که 98 درصد پوشش عمده جنگلی این مناطق را درخت بلوط تشکیل می‌دهد. درختانی بزرگ که سن برخی از آنان تا 500 سال می‌رسد. در تحقیقاتی که با حضور کارشناسان کشورهای خارجی در لُرستان انجام شده ارزش ریالی هر درخت بلوط 169 میلیون تومان تخمین زده شده است اما مردم برای تهیه یک کیسه زغال دو درخت بلوط را قطع می‌کنند و با قیمت 8000 تومان می‌فروشند. طبق قانون برای هر کیلو زغال بلوط کشف شده فقط بین ۵۰۰ تا دو هزار تومان جریمه صورت می‌گیرد که رقم ناچیزی است. بعد از بلوط پسته‌وحشی تا بنه و بادام وحشی از دیگر گونه‌هایی هستند که زغال می‌شوند. سال‌هاست که مسوولان و کارشناسان تلاش کرده‌اند که جوامع محلی را مجاب کنند که درختان بلوط را قطع نکنند اما تقریبا موفق نشده‌اند. حالا لیلی به میدان آمده تا یک تنه مانع از بین رفتن درختان بشود.

چهارمحال‌وبختیاری یکی از استان‌هایی است که لُرها در آن زندگی می‌کنند. از دیرباز. از سپیده‌دم تاریخ. لُرها مردمانی هستند با فرهنگی غنی. فرهنگی که اتفاقا بلوط در آن نقش مهمی دارد. بلوط درخت محترمی برای لُرهاست اما فشار اقتصادی در این سال‌ها و کمبود منابع آب باعث شده است که برخی از این مردم بلوط‌ها را بکُشند و زغال کنند. این روند اما حالا به کمک لیلی در روستای گِل‌سفید کاملا متوقف شده است. روستای گِل‌سفید از توابع دهستان مشایخ در بخش حومه مرکزی شهرستان اردل است که حالا در آن هیچ بلوطی قطع نمی‌شود. یعنی لیلی نمی‌گذارد که قطع شود.

تاج ماه از زنان روستای گِل‌سفید است. او می‌گوید: ما سال‌ها لیلی را می‌شناختیم اما فکر نمی‌کردیم او بتواند به ما کمک کند. می‌گفتیم از لیلی کاری ساخته نیست. بعد سروکله یک گروه در روستا پیدا شد که به ما می‌گفتند از لیلی کمک بگیرید. ما اول حرف‌شان را باور نکردیم. گفتند ما ngo هستیم و روی این مسئله کار علمی کرده‌ایم به ما اعتماد کنید. خلاصه آن قدر رفتند و آمدند تا قبول کردیم با زن‌های روستا از لیلی کمک بگیریم.

مهندس میترا البرزی‌منش مدیر انجمن پاما (انجمن پایشگران حامی محیط زیست) است. او درباره استفاده از لیلی می‌گوید: قصدمان این بود که از صنایع دستی این روستا استفاده کنیم. به زن‌ها گفتیم به مردها بگویید درخت قطع نکنند ما در عوض کاری می‌کنیم که شما بتوانید صنایع‌دستی بسازید و بفروشید و درآمدزایی داشته باشید. بعد خواستیم صنایع دستی‌شان را به ما نشان بدهند. وقتی لیلی را دیدیم مطمئن شدیم که لیلی می‌تواند روستا را نجات بدهد. لیلی عروسکی قدیمی است که در چهار‌ومحال‌وبختیاری و کهگیلویه‌وبویراحمد درست می‌کنند. با چندتکه چوب و کمی پارچه عروسکی می‌سازند که لباس لُری به تن دارد. به زن‌ها گفتیم شما لیلی بسازید بقیه‌اش با ما. در تهران و شهرهای دیگر برای آنها مشتری پیدا کردیم و آنها لیلی درست کردند. در واقع به سراغ درآمد جایگزین رفتیم تا اهالی روستا از فکر زغال بیرون بیایند. بانوان روستا دور هم جمع شدند و سازمان محلی‌شان را تاسیس کردند، به نام سازمان محلی شولیز. سپس با همکاری اداره منابع طبیعی برای درختکاری در 10 هکتار از جنگل‌های قرق منطقه و کاشت بذر بلوط و نگهداری آنها تا مدت یک سال قرارداد بستیم و درخواست ثبت ملی و بین‌المللی عروسک لیلی را به استانداری دادیم. حالا به لطف لیلی داریم کارهای بزرگ‌تری می‌کنیم. امیدوارم بتوانیم روستاهای اطرف گِل‌سفید را هم مجاب کنیم. این روزها در تهران نمایشگاه داریم و تعدادی از بانوان روستا به نمایندگی از سایر اهالی آمده‌اند.

این نمایشگاه تا 26 دی‌ماه هر روز در پاسداران، انتهای نگارستان پنجم، شماره ٤ موزه عروسک‌های ملل برپاست. با یک نجات‌دهنده به نام «لیلی».

ایسنا. گزارشگر: رضا ساکی

نظر مردم درباره اتفاق‌های شرکت عجیبه ساندیس

به میان مردم رفتیم تا نظرشان را درباره اتفاقات شرکت عجیبه ساندیس بشنویم؛

علی هستم کارگر. به نظرم باید از شرکت عجیبه حمایت کرد. من خودم نتوانستم از سهام آن بخرم اما یکی از دوستانم به نام ولی کلیه‌اش را فروخت و سهامش را خرید و بعد از مدتی فروخت و الان در آلمان در بزرگ‌ترین اقتصاد اروپا زندگی می‌کند و در فیس‌بوک هم هست با نام ولی مولر.

ثریا هستم از تهران. والا تا حالا اسم عجیبه رو نشنیده بودم ولی می‌گن شیشلیک‌هاش خوبه.

غلام هستم از انباری. می‌گویند شرکت عجیبه حباب ایجاد کرده است. من خودم وقتی بچه بودم زیاد حباب درست می‌کردم و پدرم همیشه می‌گفت بچه این‌قدر حباب درست نکن. خوب نیست. زشت است.

محمد از پایین شهر. وقتی می‌بینم کسی بدون سرمایه و از هیچ به مدارج بالا می‌رسد غبطه می‌خورم. واقعا باید به شرکت عجیبه لوح افتخار داد. کارآفرین یعنی عجیبه.

کیارش هستم از زندان. والا هرچه داشتم فروختم سهام عجیبه خریدم تا بفروشم اما از وقتی این‌طوری شده کسی سهام را نمی‌خرد و من هم افتاده‌ام زندان. از همین فرصت استفاده می‌کنم و به خانواده‌ام سلام می‌کنم و ابراز پشیمانی می‌کنم.

اقتصاددان هستم از دانشگاه. باید قبول کنیم بخشی از اقتصاد ما بیمار است.

سیاستمدار هستم که نمی‌خواهم نامم فاش بشود. این قضیه کاملا سیاسی است. کاملا سیاسی. می‌خواهند دولت قبلی را زمین بزنند.

خانم خانه‌دار هستم ۷۶ ساله. آیا ممکن است آن برنج هم این‌طوری بشود؟ ما هر ماه از آن برنج می‌خریم تا برنده بشویم. لطفا راهنمایی کنید.

سینا از بالای شهر. منطقه ما پارازیت دارد و کلا بی‌خبریم از وقایع. از مسوولان می‌خواهیم پارازیت‌ها را از بین ببرند تا بدانیم دنیا دست کیست.

سلام. قاسم هستُم. من افغانم. ضمن تشکر از مهمان‌نوازی شما همین دیشب در تماسی که با کابل داشتم به فامیلمان گفتم که این‌جا اگر اختلاس نشود و سرمایه حیف و میل نشود ایرانی و افغان می‌توانند تا ابد کنار هم زندگی کنند. اما دریغ که آن‌جا طالبان، طالب جان مردم‌اند و این‌جا طالب نان مردم.

باقی بقایتان

فضولی در محیط خانه

– سلام پدر.

– سلام عزیزم، بگو.
– پدر.
– جان پدر به پدر بگو، اگه به من نگی به کی می‌خوای بگی؟
– پدر تو به من اعتماد داری؟
– بله بله، مگه می‌شه نداشته باشم، تو بچه خودمی.
– اعتماد کامل؟
– بله کامل.
– پس یعنی تلاش نمی‌کنی وارد لپ‌تاپ من بشی؟
– نه، چرا باید این کار رو بکنم؟
– به هر حال پدرها گاهی می‌خوان بدون بچه‌هاشون توی اینترنت چه کار می‌کنن.
– نه، من به تو اعتماد دارم.
– به هر حال خواستم بدونی لپ‌تاپم رمز داره.
– خیلی خوبه که رمز داره.
– اما اگر وقتی روشنه و من نیستم بخوای بری سروقتش یه نرم‌افزار داره که ازت عکس می‌گیره.
– من چرا باید برم سر وقت لپ‌تاپ تو؟
– به هر حال پدرها گاهی می‌خوان بدون بچه‌هاشون توی لپ‌تاپ چه فیلم‌هایی دارن.
– من هرگز این رو کار رو نمی‌کنم.
– به هر حال خواستم بدونی که اگر بخوای اون نرم‌افزار رو که ازت عکس می‌گیره غیرفعال کنی یه نرم‌افزار دیگه هست که وقتی قبلی غیرفعال بشه ازت عکس می‌گیره.
– واقعا خوبه که این قدر به امنیت توجه می‌کنی.
– به هر حال خواستم بدونی پدر جان.
– من به تو اعتماد کامل دارم.
– البته این نرم‌افزار یکی دو بار عکس شما رو گرفته اما من می‌دونم اتفاقی بوده.
– آها، آره عزیزم، یک بار داشتم فقط عکس روی لپ‌تاپت رو دید می‌زدم. همون طبیعت زیبایی که گذاشته بودی.
– راستی پدر اگر دست به لپ‌تاپ بزنی هم من متوجه می‌شم. یعنی یه نرم‌افزار دارم که بهم خبر می‌ده.
– عزیزم من به تو اعتماد کامل دارم.
– راستی پدر همه اینا رو روی گوشی هم دارم.
– موبایل؟
– بله، روی موبایل.
– من با موبایل تو چه کار دارم؟
– آخه نرم‌افزار موبایلم شصت بار ازت عکس گرفته. هی خواستی وارد بشی نتونستی.
– آها، اون روز حموم بودی خواستم با گوشیت بازی کنم ولی هی ارور می‌داد.
– به هر حال این جوریه پدر.
– واقعا به داشتن چنین فرزندی که این قدر به مسایل جاسوسی آشنایی داره افتخار می‌کنم.
– ممنون پدر.
– می‌گم اینا روی گوشی من هم می‌تونی بذاری؟
– می‌تونم ولی نمی‌کنم.
– چرا؟
– چون از فرداش هی عکس مامان رو می‌گیره، خوبیت نداره.
– ئه؟ مگه مامان به گوشی من سرک می‌کشه؟
– بله. هر روز.
– نه!
– شما هم می‌کشی دیگه.
– من فقط با گوشیش بازی می‌کنم.
– حالا هر چی.
– پس نصب نمی‌کنی.
– چه کاریه آخه.
– چه می‌دونم.
– پدر.
– جانم.
– بهتره به مامان اعتماد کامل داشته باشی.
– باشه.
– به مامان هم گفتم.
– چی گفت؟
– گفت شما مردا همیشه ریگی به کفش‌تون هست.
– دیدی.
– ولی شما به دل نگیر و اعتماد کن.
– باشه عزیزم.
– ممنون پدر.

از چلچراغ

کمدی تراژدی هفته، سه

حمله لودر خشمگین به یک خانواده

بفرما تو، دم در بده

 حتما بارها در خبرها درباره گودبرداری غیراصولی شنیده‌اید و خوانده‌اید اما آیا می‌دانید وقتی لودر وارد خانه‌تان شد باید چه بکنید؟ چگونه خود را نجات دهید؟ چگونه شکایت کنید؟ آیا می‌دانید چگونه می‌شود با مهندس ناظر و پیمانکار درافتاد؟ ما به شما می‌گوییم چه کنید. ما حق‌تان را از لودرها می‌گیریم. البته اگر زنده ماندید!

مردی است 43 ساله. نمی‌خواهد نامش برده شود. می‌گویم می‌نویسم پ.ا. قبول می‌کند. می‌گویم از شب حادثه بگو. می‌گوید:

چند روز بود کار گودبرداری شروع شده بود و لودر هر شب کار می‌کرد. از بس که خبرهای مربوط به گودبرداری و خراب شدن خانه‌ها را خوانده بودم که رفتم و به مهندس ناظر گفتم نگران هستم. مهندش اما گفت نگران نباشما مطابق استاندار جهانی کار می‌کنیم. ایزو داریم. من دستور داده‌ام که یک متر از دیوار شما فاصله بگذارند و بعد بکنند. به مهندس ناظر گفتم شمع نمی‌زنید؟ گفت: الان در دنیا دیگر شمع نمی‌زنند. ما به روش سوئیس عمل می‌کنیم. بعد هم شمع زدن برای تازه‌کارهاست، این راننده لودر ما راننده لودر نیست، منبت‌کار است. یعنی طوری خاک را برمی‌دارد که آب در دل‌تان تکان نمی‌خورد. خلاصه که مهندس ناظر من را راضی کرد که همه چیز اصولی است.

شب حادثه بچه‌ها طبق معمول قبل از ساعت ده خوابیده بودند. علی پسرم 7 ساله توی اتاق خودش و مهدیه دخترم 13 ساله در اتاق خودش. من و همسرم داشتیم نود نگاه می‌کردیم و با هم کل‌کل می‌کردیم. همسرم متاسفانه پرسپولیسی است و پرسپولیسی خیلی متعصبی هم هست و اصلا زیربار ابهت استقلال نمی‌رود. خلاصه داشتیم کل‌کل‌ می‌کردیم و نود نگاه می‌کردیم که ناگهان زمین شروع کرد به تکان خوردن. خیلی غریزی من به سمت مهدیه و همسرم به سمت اتاق علی دویدیم و بچه‌ها را زدیم زیر بغل و به سمت کوچه رفتیم. وقتی پایم را از خانه بیرون گذاشتم صدای ترک خوردن خانه را شنیدم. خلاصه خودمان را انداختیم توی کوچه. وقتی سکوت و خلوتی کوچه را دیدم متوجه شدم که زلزله زلزله‌ای ویژه خانه ما و دسته گُل آقای منبت‌کار بوده است. بچه‌ها چنان ترسیده بودند که زبان‌شان بند آمده بود. دیوار خانه عمودی و افقی ترک خورده بود و حیاط خانه نشست کرده بود. برخی از  همسایه‌ها با شنیدن صدای ترک خوردن یا جیغ و داد ما بیرون آمده بودند. به آتش‌نشانی زنگ زدیم و آمدند خانه را دیدند و گفتند ماندن در خانه خطرناک است. از فرط عصبانیت رفتم که حساب راننده را کف دستش بگذارم که دیدم کلا از محل فرار کرده‌اند. خلاصه من بدوبدو می‌رفتم و از توی خانه مدارک و چیزهای باارزش را برمی‌داشتم و می‌آمدم بیرون. بعد از این که وسایل مدرسه بچه‌ها را هم بیرون آوردم رفتیم خانه پدرم.

صبح که برگشتم دیدم کل حیاط ریزش کرده است و قسمتی از لودر هم زیر خاک مدفون شده است. همسایه‌ها می‌گفتند کارگران بعد از رفتن برگشته‌اند و همچنان لودر خاک‌برداری کرده است تا وقتی که حیاط کاملا ریزش می‌کند و منبت‌کاری استاد کامل می‌شود.

به خاطر ریزش حیاط و راهی که برای سارقان باز شده بود نمی‌توانستم خانه را ترک کنم. پس تا ظهر منتظر ماندم تا مهندس ناظر بیاید. مهندی ناظر که آمد خیلی آرام و راحت گفت: ئه ریخت؟ گفتم: ئه ریخت؟ مرد حسابی ممکن بود بچه‌هایم بمیرند. گفت: الحمدلله که حالا سالم هستند. گفتم: این بود روش سوئیسی؟ دیوارها هم هر لحظه ممکن است بریزند. باید شمع بزنی. گفت: در سوئیس هم گاهی از این اتفاق‌ها می‌افتد. شمع نمی‌خواهد. خاک‌برداری آن قسمت تمام شده  اگر می‌خواست بریزد همان وقت ریخته بود. خلاصه زیربار شمع‌زدن نرفت و مجبور شدم به 137 زنگ بزنم و آنها بیایند مجبورش کنند. به‌اجبار شمع زد و گفت اگر شکایت نکنی از بیمه خسارتت را می‌دهم. دو ماه همین طور من را سردواند تا عاقبت شکایت کردم و کار به شواری حل اختلاف کشید و کارشناس دادگستری خسارت را 23 میلیون برآورد کرد و چون میزان خسارت بالای 5 میلیون بود باید به دادگاه می‌رفتیم. خواستم که دستور توقف کار را بگیرم اما گفتند برای توقف کار تا روز دادگاه باید 70 میلیون تومان به حساب دادگستری واریز کنم تا اگر حکم به نفع پیمانکار صادر شد آن مبلغ را در عوض زیان توقف کار بردارد. از حرص خواستم هر طوری شده 70 میلیون را جور کنم اما هر چه تلاش کردم نشد اما به توصیه یکی از دوستان رفتم نظام مهندسی و از مهندی ناظر شکایت کردم. شکایت از مهندس ماظر ورق را برگرداند. مهندس که خیلی ترسیده بود با یک چک 14 میلیونی با تاریخ روز آمد و گفت: دادگاه را بی‌خیال شو و این چک را بگیر. من هم گرفتم.

گفتم چرا؟ چرا نماندی بروی دادگاه و 23 میلیون را بگیری؟

گفت: از وقتی شکایت کردم تا زمان دادگاه شش ماه طول کشید. اگر دادگاه می‌رفتم رای به نفع من بود اما آنها حتما درخواست تجدیدنظر می‌دادند و می‌‌افتادیم توی یک دوری که چند سال طول می‌کشید. من هم 14 میلیون امسال را به 23 میلیون دو سه سال دیگر ترجیح دادم.

گفتم: در پایان توصیه‌ای داری برای مردم؟

گفت: اگر کسی خواست کنارتان خانه‌تان گودبرداری کند از همان روز اول شکایت کنید. شکایت کنید که کارگر غیرمجاز دارد. شکایت کنید که سروصدا می‌کنند. شکایت کنید که تابلوهای هشداردهنده نصب نکرده‌اند. بگویید در کارگاه ماهواره دارند. بگویید سگ آورده‌اند توی محل. بگویید روزها کار می‌کنند. به هر جا که می‌توانید زنگ بزنید و شکایت کنید. این طوری حساب کار دست‌شان می‌آید. من اگر همان روز اول از مهندس ناظر شکایت می‌کردم زودتر به نتیجه می‌رسیدم.

 از چلچراغIMG_0002

چرا باید خوابگرد بخوانیم؟

آنهایی که سال‌هاست خوابگرد را می‌خوانند می‌دانند که مدتی خوابگرد کمتر به‌روز می‌شد. به هرازویک دلیل. اما حالا چند ماه است که خوابگرد تبدیل به همان سایت مرجع همیشگی شده است. خوابگرد، نگاه انتقادی سیدرضا شکراالهی است به فرهنگ، هنر و ادبیات. یعنی هر چه در آن چه منتشر می‌شود حاصل این نگاه است. خوابگرد یک پنجره پشتی هم دارد که محمدحسن شهسواری نویسنده‌ی معروف و مدرس داستان‌نویسی در آن می‌نویسد.

سخت است بگوییم خوابگرد خوابگرد شکراللهی است یا شکراللهی شکراللهی خوابگرد چون این دو از هم جدا نیستند اما آن چه به یقین می‌توان گفت این است که خوابگرد را فقط شکراللهی می‌تواند این طوری به‌روز کند و در گذر سال‌ها، خواندنی نگهش دارد.

اگر خواننده خوابگرد نیستید پیشنهاد می‌کنم بخوانیدش. خودم دلایل محکمی برای خواندن خوابگرد دارم اما دو تای آن مهم‌تر است. نخست این که مطالب خوابگرد کاملا اختصاصی است. یعنی شما مطالب خوابگرد را هیچ جای دیگر نمی‌توانید پیدا کنید و بخوانید. حتی وقتی چیزی را بازنشر می‌کند به روش خودش بازنشر می‌کند. دوم این که مطالب خوابگرد کاملا کاربردی و به‌دردبخور هستند. یعنی مطالبش به کار اهل ادبیات می‌آیند. نقدها و نوشته‌هایش نیاز به ترجمه فارسی به فارسی ندارند. شاید نگاه به برخی از آخرین مطالب خوابگرد منظورم را روشن کند:

– کیبورد فارسی استاندارد جدید برای آیفون و آیپد (مطلبی درباره یک اپ جدید با نیم‌فاصله)

– پیشنهاد یک کتاب برای همه‌ی روزهای سال (معرفی مجموعه‌داستان)

– راجب به حیض انتفا با کمی اسیدپاشی! (درباره درست‌نویسی)

– بوی خون خر، دانلود رایگان یک مجموعه‌داستان تازه (اثر حافظ خیاوی داستان‌نویس برجسته)

– بار عاطفی واژه‌ها، بخشی از مقاله‌ی «زبان در خدمت باطل» نوشته‌ی دکتر محمدرضا باطنی (بازنشر خوابگردی از بخارا)

– سفر پیرنگ در ادبیات؛ از پیرنگِ سفر تا پیرنگ مخدوش و ژانر (مبحثی از محمدحسن شهسواری)

– سرانه‌ی مطالعه در میان ملت‌های گوناگون (نویسنده مهمان)

– سه قانون نوشتن در کامپیوتر و برای وب (از نوشته‌های قدیمی خوابگرد که نیم‌فاصله را در نت رواج داد)

یعنی در خوابگرد مطالبی درباره درست‌نویسی، داستان‌ها و رُمان‌های تازه، داستان‌ها و رُمان‌هایی که برای نخستین بار در خوابگرد منتشر می‌شوند، نقدهای نویسندگان مهمان و نوشته‌های خود سیدرضا شکراللهی وجود دارد که در هیچ جای دیگری نیست. بایگانی 12 ساله خوابگرد هم چنین موضوعاتی دارد:
سبزیجات!، شعر، رمان‌های ملکوت، داستان‌های بی‌ویرایش امروز، ادبيات و حواشی، سينما، تلويزيون، هنر، تحلیل فرهنگی،‌ روزانه، موسيقی، وب و رسانه، زبان و نگارش و بازار کتاب.

خوابگرد را از دست ندهید. در فیس‌بوک هم می‌توانید صفحه‌اش را پیگیری کنید. از من گفتن بود.

http://www.khabgard.com/

کمدی تراژدی هفته، دو

اجزای بدن در سطل زباله

ضایعات دماغ شما را خریداریم!

اجزای بدن ما بعد از عمل چه می‌شوند؟ مثلا وقتی دماغ شما را می‌بُرند تا سر بالا بشود، آن قسمت بریده را چه می‌کنند؟ سنگ کلیه را کجا می‌ا‌ندازند؟ ما پیگیر اجزای بریده‌ شده شما هستیم. دانستن، حق مردم است.

با آقای احمدی‌مجد از کارکنان سازمان حفاظت از محیط زیست شهر تهران می‌خواهیم به یک بیمارستان گران‌قیمت در تهران سر بزنیم و نحوه جمع‌آوری و بسته‌بندی و بی‌خطرسازی زباله‌های بیمارستانی را در آن بررسی کنیم. آقای احمدی‌مجد 12 سال است که کارشناس سازمان حفاظت از محیط زیست است.
– آقای مجد تا به بیمارستان برسیم، درباره زباله‌های بیمارستانی برایمان توضیح بدهید.
عرض به خدمت شما که در تهران روزانه 90 تن زباله بیمارستانی تولید می‌شود که این 90 را شهرداری جمع‌آوری میکند. ما در سازمان اعتقاد داریم که همین مقدار یعنی 90 تن دیگر هم هست که متاسفانه متولی جمع‌آوری ندارد.
– یعنی چی؟
یعنی اینکه این زباله‌ها ول هستند.
– خب یعنی چی؟
یعنی اینکه آماده باش تا چیزهایی ببینی که هوش از سرت برود.
– چه چیزهایی؟
اول باید بدانی ما چهار نوع زباله بیمارستانی داریم. زباله‌های عادی مثل گل و جعبه شیرینی. زباله‌های شیمیایی و دارویی مثل سرنگ و باقیمانده سِرُم. زباله‌های عفونی مثل سر سُرنگ و هر چیز خونی یا خونی‌ شده و زباله‌های پاتولوژیک که همان بافت بدن و اجزای بدن هستند مثلا باقیمانده دماغ. بیمارستان‌ها موظف هستند طبق قانون زباله‌هایشان را به این چهار گروه تفکیک کنند و البته زباله‌های عفونی و پاتولوژیک قبل از خروج از بیمارستان باید به طرز خاصی بی‌خطرسازی بشوند.
– که نمی‌شوند؟
حالا بیا تا بگویم. مدیریت فاضلاب بیمارستان را هم به اینها اضافه کن.

به بیمارستان می‌رسیم. بیمارستانی مدرن و زیبا. با یک لابی بزرگ که سقف بلندی دارد و آنقدر تمیز است که اصلا بوی بیمارستان نمی‌دهد. وسایل بازی، اینترنت پرسرعت، مبلمان آنچنانی، کارمندهای کراوات زده، تهویه مناسب، کافی‌شاپ و تلویزیون‌های بزرگ و گل‌های طبیعی جلوه خاصی به لابی داده است. عین خارج. آقای احمدی‌مجد می‌گوید اینجا واقعا از آنجاهایی است که مرده را زنده می‌کند از بس پزشکان خوب و دستگاه‌های مجهزی دارد. چیزی که در این بیمارستان زیاد به چشم می‌خورَد، بیماران خارجی هستند. از لابی می‌گذریم و به اطلاعات مراجعه می‌کنیم و آقای احمدی‌مجد کارت سازمان حفاظت از محیط زیست را نشان می‌دهد و من را به عنوان عکاس معرفی می‌کند. عکاس با موبایل البته! نگهبان کارت را می‌گیرد و می‌برد. با اخم این کار را انجام می‌دهد و احتمالا توی دلش می‌گوید باز اینها آمدند. 10 دقیقه می‌گذرد. مشغول لذت بردن از فضای لابی هستیم. از سر بی‌کاری نگاهی به قیمت خدمات بیمارستان می‌کنم. قیمت‌هایش طوری است که من باید برای یک شب خوابیدن در آن کل حقوق یک سال چلچراغ را بدهم. خدماتش محشر است و اتاق‌هایش بی‌نظیر، اما گران هم هست. آقای احمدی‌مجد می‌گوید اینجا هتل بیمارستان است و اتاق‌های مخصوص بچه هم دارد.

بعد از 20 دقیقه یک آقای کت‌وشلواری با دو نفر مامور حراست می‌آید و کارت را می‌دهد و می‌گوید بفرمایید. بفرمایید را طوری می‌گوید که انگار گفته باشد بروید به درک. با آن سه نفر راه می‌افتیم و می‌رویم. آقای احمدی‌مجد برای خودش و من ماسک و دستکش می‌گیرد. به احمدی‌مجد می‌گویم این بیمارستان آنقدر خوب و تمیز است که آدم دوست دارد مریض بشود بیاید اینجا. می‌گوید حالا صبر کن. چند دقیقه‌ای فقط راه می‌رویم. از این راهرو به آن راهرو. از این بخش به آن بخش. احمدی‌مجد تندتند راه می‌رود و ما چهارنفر به دنبالش. احمدی‌مجد آنقدر راه می‌رود تا عاقبت یک کارگر را می‌بیند که مشغول جمع کردن زباله‌هاست. احمدی‌مجد مثل پلنگ می‌پرد جلوی او و می‌پرسد: از کجا می‌آیی؟ کارگر می‌گوید: از اتاق عمل. احمدی‌مجد می‌پرسد: چه برداشتی از آنجا؟ کارگر می‌گوید: چه می‌دانم گذاشته بودند دم در. احمدی‌مجد به آن آقای کت‌وشلواری می‌گوید: این زباله‌ها باید وارد بخش بشوند؟ آقای کت‌وشلواری سر کارگر داد می‌زند: اخراجی، چقدر گفتم اینها را باید ببری پایین. احمدی‌مجد آرام می‌گوید: فیلم‌شان است.

یک ساعت دیگر در بیمارستان می‌چرخیم و بعد به محل زباله‌ها می‌رویم. هیچ خبری از تفکیک نیست. همه زباله‌ها را شهرداری می‌آید و می‌برد. از انگشت و دماغ و آپاندیس گرفته تا باند و چسب و جعبه شیرینی.

آقای احمدی‌مجد کاغذی می‌نویسد و به آقای کت‌وشلواری می‌دهد بعد هم می‌گوید: به‌زودی باید تشریف بیاورید دادسرا. از بیمارستان بیرون می‌آییم. می‌گویم: همین؟ می‌گوید: همین نیست. بعد موبایلش را درمی‌آورد و چند عکس نشانم می‌دهد. عرق سرد روی پیشانی‌ام می‌نشیند. می‌گوید: درآمدشان به ریال و دلار و یورو است و میلیاردها تومان گردش مالی دارند، اما فقط چسبیده‌اند به حوزه درمان و حوزه بهداشت را به‌کل فراموش کرده‌اند. عکسی که نشانم می‌دهد، عکس یک کیسه زباله است که یک بافت بزرگ، چیزی شبیه ریه در آن قرار دارد، ولی روی کیسه نوشته شده است معمولی. یعنی همانی که باید شهرداری ببرد. می‌گوید: باور می‌کنی این را ساعت 9 می‌گذارند دم در تا شهرداری بیاید ببرد؟ ادامه می‌دهد: زباله‌های عفونی حتما باید امحا بشوند، یعنی به روش خاص از بین برده بشوند و زباله‌های پاتولوژیک مثل باقیمانده دماغ را سازمان بهشت زهرا دفن می‌کند. این زباله‌ها خیلی خطرناک هستند و نباید وارد محیط‌های عمومی بشوند. حالا فکر کن روزانه چندین تن از این زباله‌های باز و بی‌خطرسازی نشده در تهران داریم.

میگویم: شکایت‌تان به نتیجه می‌رسد؟ می‌گوید: الان از چهار بیمارستان معروف شکایت کرده‌ایم. هر روز دادگاه داریم. ما کارمان را می‌کنیم و پیگیر هستیم. امروز هم آمدم تا ببینم آیا تهدید ما را جدی گرفته‌اند یا نه، که دیدم نگرفته‌اند. این تصویر را یک پرستار دوستدار محیط زیست برای ما فرستاده و بعد خودمان یکی را فرستادیم و کلی اطلاعات جمع کردیم. گفتم: مردم چگونه می‌توانند به شما اطلاع بدهند تا تصویری به دست‌تان برسانند. گفت: می‌توانند به 88843498 یا 88824513 زنگ بزنند و بعد ما به آنها ایمیل می‌دهیم و اطلاعات‌شان را می‌گیریم و پی‌گیری میکنیم.

من اگر روزی گذرم به بیمارستان بیفتد و کارم به اتاق عمل بکشد، اصلا دلم نمی‌خواهد اجزای بدنم را بگذارند دم در. فکر کن مثلا یک گربه، باقیمانده دماغ یا عضو دیگری از بدن آدم را به دندان بگیرد و توی خیابان بدود؛ شما دوست دارید؟

عکس اختصاصی است:

10620533_10203439239527989_2331167286770810542_n