دوستان و علمای فن حتما نظر من را تایید می‌کنند. تایید می‌کنید؟ تایید می‌کنید که وقتی شما هم «آهْ باران» را می‌شنوید زمان و مکان را رها می‌کنید؟ تایید می‌کنید که دشتی می‌بردتان، تایید می‌کنید وقتی شجریان از آن حضیض شروع می‌کند به خواندن که:

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید
این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران
یا نه دریایی‌ست گویی واژگونه بر فراز شهر،
شهر سوگواران

دل‌تان می‌ریزد و می‌روید به جاهای دور، خیلی دور. چه می‌کند این تصنیف با آدم. چه می‌کند با آدم در این حال و هوای بارانی و بهاری تهران مخوف. اگر در مقدمه‌ی این تصنیف در زمین بمانید بعد از تکرار ترانه که استاد صدای شیرینش را رها می‌کند دیگر در زمین نیستید. هیچ هم از گریه غم‌تان نباشد، خجالت نکشید اگر جاری شد، بگذارید ببارد. اشک زیباست، آرام است، خوب است. خجالت نکشید از اشک، کار دشتی همین است. بگذارید کارش را بکند.

تقدیم به روزهای بارانی تهران مخوف:

ارسال نظر سریع

موش اومد و موش اومد گربه‌ی ما تو خوابه
موش اومد و موش اومد این تله موش خرابه
همیشه آروزها حباب روی آبه
سوال ما تو دنیا همیشه بی‌جوابه
می‌خندم که راستی خنده داره امیدی که محاله
می‌گریم که خیلی گریه داره کسی که خوش خیاله
موش اومد و موش اومد گربه‌ی ما تو خوابه
موش اومد و موش اومد این تله موش خرابه
رویِ دیوارِ خونه سایه‌ی موش نشسته
چشماشو موش موذی به سفره‌ی ما بسته
این سایه یه ابر دل سیاهه که خورشیدُ می‌گیره
چشماتو اگه رو هم بذاری همه دنیا اسیره
موش اومد و موش اومد گربه‌ی ما تو خوابه
موش اومد و موش اومد این تله موش خرابه
موش که می‌آد دنبالش همیشه طاعون می‌آد
لبای خندون می‌ره چشمای گریون می‌آد
تو شهری که این همه دیواره باید موش‌ها خبر شن
دیوار رو بیا دیگه خراب کن که موش‌ها دربه‌در شن

ارسال نظر سریع

گاهی کمبود بیات اصفهان از افتادن فشار و قند خون و اینها بدتر است. گاهی که هوس می‌کنم چیزی بشنوم اگر زود آن را نشنوم دیوانه می‌شوم. خدا را شکر که همیشه همه‌‌ی موسیقی‌هایم همراهم هست. موسیقی‌ مثل قرص است از آن قرص‌هایی که باید همیشه همراه داشته باشی تا وقتی که قبلت گرفت یا نفست تنگ شد زود یکی بیندازی بالا. الان من یکی انداختم بالا. شما چی؟ میل دارید؟

آهنگ‌ساز و سرپرست اجرا: مهدی آذرسینا

تصنیف: شرح جان

شعر از مولوی

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

ارسال نظر سریع

ارسال نظر سریع

بگذاریم بحث را طور دیگری مطرح کنم چون تعریف بالا جامع و مانع نیست،‌ می‌دانم. به نظر می‌رسد نوع موسیقی برنامه‌ی صبح‌گاهی بیشتر از این که باعث تحریک شنونده بشود باید باعث آرامش او بشود. این طوری اگر به موضوع نگاه کنیم بهتر می‌توانیم برای برنامه‌ی صبح‌گاهی موسیقی انتخاب کنیم. مردم در تهران و اغلب شهرهای بزرگ و کوچک صبح‌ها به اندازه‌ی کافی استرس و تنش دارند. همیشه در راه رسیدن به مقصد در ترافیک هستند، اغلب از برنامه‌ها و قرارها عقب می‌مانند و… پس موسیقی برنامه‌ی صبح‌گاهی نباید استرس و تنش ذاتی در مردم را بیشتر کند بلکه باید بکوشد آنها را آرام کند و آنها را با آرامش به سوی سمت مقصد همراهی کند. با این تعریف از مخاطب  برنامه‌ی صبح، درمی‌یابیم که موسیقی‌های تند و بکوب بکوب همراه با داد و بیداد و فریاد گوینده که سعی می‌کند هر چه بلندتر و بانشاط‌تر بگوید “سلام صبح بخیر” می‌تواند اثر منفی بر روحیه‌ی مخاطب بگذارد.

صبح چند روز پیش برف سنگینی در تهران می‌بارید. ساعت یک ربع به شش از خانه به سمت رادیو حرکت کردم. ساعت هفت به رادیو ارگ رسیدم و سعی کردم با موسیقی‌های ملایم و آرام و ترانه‌های روان و ملایم با مضمون برف شنونده‌ی عصبی را همراهی کنم. شنونده‌ای که در برف گیر افتاده بود، در ترافیک گیر کرده بود، نمی‌دانست مدارس تعطیل هستند یا نه، از نمک‌پاشی نشدن معابر عصبی بود، از لیز خوردن عصبی بود، از این که بچه‌اش را تا مدرسه برده و برگردانده بود ناراحت بود. شنونده‌ای که برف غافل‌گیرش کرده است نیاز به آرامش دارد. پس موسیقی و ریتم برنامه‌ی صبح‌گاهی گاه باید در جهت عکس روند زندگی باشد. یعنی مثلا گوینده در صبح برفی پرترافیک لعنتی نباید داد و بیداد بکند که آی برف اومده مردم پاشین. به ما چه که مردم می‌خواهند بیدار بشوند یا بخوابند؟ ما چه حقی داریم با داد و بیداد و موسیقی تند آوار بشویم روی سر مخاطب تازه از خواب بیدار شده‌ی خسته‌ که امروز هم مثل دیروز هزار و یک کار و بدبختی یا خوشبختی دارد که هر دوتایش را باید با این ور آن ور رفتن درست کند.  این عکس بودن برنامه‌ی صبح‌گاهی با روند زندگی البته به معنای بی‌نشاط بودن برنامه نیست بلکه منظورم این است که ریتم یک برنامه فقط به این نیست که ترانه‌های شاد و موسیقی‌ها ریتمیک پخش کنیم و گوینده داد بزند و همه چیز روی مخ شنونده بکوبد، بلکه ریتم «روند تغییر و حرکت» در برنامه است که با چینش مناسب آیتم‌ها، کوتاهی آنها، جا به جایی آنها، استفاده مناسب از موسیقی فاصله و متن و… به دست می‌آید. این را من از جناب سروری از تهیه کنندگان پیشکسوت و مدرس رادیو آموخته‌ام.

اصلا هوای برفی، هوایی لطیف و عاشقانه است و یک برنامه‌ی صبح‌گاهی که در یک روز برفی روی آنتن می‌رود باید همان قدر لطیف باشد، به همان لطافت و آرامشی که برف از آسمان می‌بارد، نه با تندی و تحرک بی‌دلیلِ استرس‌زا. یک برنامه‌ی صبح‌گاهی خوب برنامه‌ای است که برآیند آن و خروجی آن و حسی که به مخاطب القا می‌کند حس و خروجی بانشاطی باشد. شما می‌توانید از موسیقی‌های نه تند و نه کند، ساده، با سازبندی کم، موسیقی ارکسترال کوچک، دونوازی و سه‌نوازی و البته تک‌نوازی و با لحن شاد گوینده و روند تند تغییر و حرکت، یک برنامه‌ی صبح‌گاهی خوب بسازید. ناگفته می‌دانید «لحن» از عناصر زبرزنجیری کلام است و لحن شاد لزوما با داد و فریاد و بیداد به دست نمی‌آید.

یادمان باشد که ساعت بیولوژیک بدن چگونه کار می‌کند. بدن ما تازه ساعت نه صبح و با افزایش ترشح کورتیزول، به اوج هوشیاری می‌رسد و به همین دلیل است که به افراد توصیه می‌شود فعالیت‌های فیزیکی و کارهایی که به تمرکز بالایی نیاز دارند را در این ساعات انجام دهند. پس صبح‌ها بین ساعت شش تا هشت صبح نباید روی مغز مخاطب رژه برویم. نباید. مگر این که بخواهیم رژه برویم. مثل برخی از رادیوها که ساعت هفت صبح نشده چنان داد و فریادی و بزن و بکوبی راه می‌اندازند که انگار نه انگار سر صبح است و هیچ کس سر صبح این قدر انرژیک نیست. اگر مردم صبح‌ها در کوچه هنگام دیدن همدیگر داد می‌زنند و می‌گویند سلام صبح بخیر گوینده هم باید داد بزند. اما صبح سرشار از لطافت است پس نخستین و مهم‌ترین کارکرد برنامه‌ی صبح‌گاهی شادی و آرامش بخشیدن به مخاطب است با لطافت و آرامش. آرام آرام…

ارسال نظر سریع