دلم هوای آفتاب می‌کند

اگر دوست دارید یک دل سیر ماهور گوش کنید «هوای آفتاب» را بشنوید. کاری از «نوید دهقان» و گروه قمر و خوانندگی «سالار عقیلی».

قطعه‌ي سوم این اثر بسیار شنیدنی است با  شعری از «سیاوش کسرایی» که سروده است:

«ملال ابرها و آسمان بسته و اتاق سرد
تمام روزهای ماه را
فسرده می‌نماید و خراب می‌کند
و من به یادت ای دیار روشنی کنار این دریچه‌ها
دلم هوای آفتاب می‌کند

خوشا به آب و آسمان آبی‌ات
به کوه‌های سربلند
به دشت‌های پر شقایق‌ات، به دره‌های سایه‌دار
و مردمان سخت‌کوش، توده کرده رنج روی رنج
زمین پیر پایدار
هوای توست در سرم
اگر چه این سمند عمر زیر ران ناتوان من
به سوی دیگری شتاب می‌‌کند

نه آشنا نه هم‌دمی
نه شانه‌ای ز دوستی که سر نهی بر آن دمی
تویی و رنج و بیم تو
تویی و بی‌پناهی عظیم تو
نه شهر و باغ و رود و منظرش
نه خانه‌ها و کوچه‌ها نه راه آشناست
نه این زبان گفت‌وگو زبان دلپذیر ماست
تو و هزار درد بی‌دوا
تو و هزار حرف بی‌جواب
کجا روی؟ به هر که رو کنی تو را جواب می‌کند

چراغ مرد خسته را
کسی نمی‌فروزد از حضور خویش
کس‌اش به نام و نامه و پیام
نوازشی نمی‌‌دهد
اگر چه اشک نیم شب
گهی ثواب می‌‌کند
نشسته‌ام به بزم دوستان و سرخوشم
بگو بخند و شعر و نقل و آفرین و نوش
سخن به هر کلام و شیوه‌ای ز عهد و از یگانگی است
به دوستی، سخن ز جاودانگی ست
امان ز شبرو خیال
امان،
چه‌ها که با من این شکسته خواب می‌کند

اگر چه بر دریچه‌‌ام در آستان صبح
هنوز هم ملال ابربال می‌‌کشد
ولی من ای دیار روشنی
دلم چو شام‌گاه توست
به سینه‌ام اجاق شعله‌خواه توست
نگفتم‌ات دلم هوای آفتاب می‌‌کند»

یک دیدگاه برای “دلم هوای آفتاب می‌کند”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *